페이지 이미지
PDF
ePub

reor.

Ipse volens Phæbus se dispertire duobus,
Altera dona mihi, dedit altera dona parenti ;
Dividuumque Deum, genitorque puerque, tenemus.

Tu tamen ut simules teneras odisse Camænas,
Non odiss

Neque enim, pater, ire jubebas Quà via lata patet, quà pronior area lucri, Certaque condendi fulget spes aurea nummi ; 70 Nec rapis ad leges, malè custoditaque gentis Jura, nec insulsis damnas clamoribus aures. Sed, magis excultam cupiens ditescere mentem, Me, procul urbano strepitu, secessibus altis Abductum, Aoniæ jucunda per otia ripæ, Phæbæo lateri comitem sinis ire beatum. Officium chari taceo commune parentis ; Me poscunt majora. Tuo, pater optime, sumptu Cum mihi Romuleæ patuit facundia linguæ, Et Latii veneres, et quæ Jovis ora decebant 80 Grandia magniloquis elata vocabula Graiis, Addere suasisti quos jactat Gallia flores, Et quam degeneri novus Italus ore loquelam Fundit, barbaricos testatus voce tumultus, Quæque Palæstinus loquitur mysteria vates. Denique quicquid habet cælum, subjectaque cælo Terra parens, terræque et cælo interfluus aër, Quicquid et unda tegit, pontique agitabile marmor, Per te nôsse licet, per te, si nôsse libebit ; Dimotâque venit spectanda Scientia nube,

90 Nudaque conspicuos inclinat ad oscula vultus, Ni fugisse velim, ni sit libâsse molestum.

I nunc, confer opes, quisquis malesanus avitas
Austriaci gazas Peruanaque regna præoptas.
Quæ potuit majora pater tribuisse, vel ipse
Jupiter, excepto, donâsset ut omnia, cælo ?
Non potiora dedit, quamvis et tuta fuissent,
Publica qui juveni commisit lumina nato,
Atque Hyperionios currus, et fræna diei,

100

Et circum undantem radiatâ luce tiaram.
Ergo ego, jam doctæ pars quamlibet ima catervæ,
Victrices hederas inter laurosque sedebo ;
Jamque nec obscurus populo miscebor inerti,
Vitabuntque oculos vestigia nostra profanos.
Este procul vigiles Curæ, procul este Querelæ,
Invidiæque acies transverso tortilis hirquo;
Sæva nec anguiferos extende, Calumnia, rictus;
In me triste nihil, fedissima turba, potestis,
Nec vestri sum juris ego ; securaque tutus
Pectora vipereo gradiar sublimis ab ictu.

At tibi, chare pater, postquam non æqua merenti
Posse referre datur, nec dona rependere factis,
Sit memorâsse satis, repetitaque munera grato
Percensere animo, fidæque reponere menti.

Et vos, O nostri, juvenilia carmina, lusus, Si modò perpetuos sperare audebitis annos, Et domini superesse rogo, lucemque tueri, Nec spisso rapient oblivia nigra sub Orco, Forsitan has laudes, decantatumque parentis Nomen, ad exemplum, sero servabitis ævo.

IJO

I 20

PSALM CXIV.

Ισραήλ ότε παίδες, ότ' αγλαά φύλΙακώβου
Αιγύπτιον λίπε δήμoν, απεχθέα, βαρβαρόφωνον,
Δή τότε μούνον έην όσιον γένος υλες Ιούδα
Εν δε θεός λαοίσι μέγα κρείων βασίλευεν.
Είδε, και εντροπάδην φύγαδ' ερρώησε θάλασσα,
Κύματι ειλυμένη ροθίω, ο δ' άρ' έστυφελίχθη
Ιρος Ιορδάνης ποτί άργυροειδέα πηγήν
'Εκ δ' όρεα σκαρθμοίσιν άπειρέσια κλονέοντο,
Ως κριοί σφριγόωντες ευτραφερω εν αλωή:
Βαιότεραι δ' άμα πάσαι ανασκίρτησαν ερίπναι,
Oια παραι σύριγγι φίλη υπό μητέρι άρνες.
Τίπτε συ γ, αινά θάλασσα, πέλωρ φύγαδ' ερρώησας
Κύματι ειλυμένη ροθίω; τί δ' άρ' έστυφελίχθης
Ιρος Ιορδάνη ποτί άργυροειδέα πηγήν και

Τίπτ, όρεα, σκαρθμοίσιν άπειρέσια κλονέεσθε,
"Ως κριοί σφριγόωντες ευτραφερω έν άλωή :
Βαιότεραι τι δ' άρ' έμμες ανασκιρτήσατ' ερίπναι,
Oια παραι σύριγγι φίλη υπό μητέρι άρνες ;
Σείεο, γαία, τρέουσα θεον μεγάλο εκτυπέοντα,
Γαία, θεόν τρείουσ' ύπατον σέβας Ίσσακίδαο,
"Ος τε και εκ σπιλάδων ποταμούς χέε μορμύροντας,
Κρήνην τ' αέναον πέτρες από δακρυοέσσης.

Philosophus ad Regem quendam, qui cum ignotum

et insontem inter reos forte captum inscius damnaverat, την επί θανάτω πορευόμενος, hac subito misit.

Ω άνα, ει ολέσης με τον έννομον, ουδέ τιν' ανδρών
Δεινόν όλως δράσαντα, σοφώτατον, ίσθι, κάρηνον
Ρηϊδίως αφέλoιο, το δ' ύστερον αύθι νοήσεις,
Μαψιδίως δ' άρ' έπειτα τεόν προς θυμόν οδύρη,
Toιόνδ' εκ πόλιος περιώνυμον άλκαρ ολέσσας.

In effigiei ejus sculptorem.

'Αμαθεί γεγράφθαι χειρί τήνδε μέν εικόνα
Φαίης τάχ' άν, πρός είδος αυτοφυές βλέπων.
Τον δ' εκτυπωτών ουκ επιγνόντες, φίλοι,
Γελάτε φαύλου δυσμίμημα ζωγράφου.

AD SALSILLUM, POETAM ROMANUM, ÆGROTANTEM.

SCAZONTES.

O MUSA gressum quæ volens trahis claudum,
Vulcanioque tarda gaudes incessu,
Nec sentis illud in loco minus gratum
Quam cum decentes flava Dëiope suras
Alternat aureum ante Junonis lectum,
Adesdum, et hæc s'is verba pauca

Salsillo
Refer, Camæna nostra cui tantum est cordi,
Quamque ille magnis prætulit immeritò divis.
Hæc ergo alumnus ille Londini Milto,

[ocr errors]

20

Diebus hisce qui suum linquens nidum
Polique tractum (pessimus ubi ventorum,
Insanientis impotensque pulmonis,
Pernix anhela sub Jove exercet flabra)
Venit feraces Itali soli ad glebas,
Visum superbâ cognitas urbes famii,
Virosque, doctæque indolem juventutis,
Tibi optat idem hic fausta multa, Salsille,
Habitumque fesso corpori penitùs sanum ;
Cui nunc profunda bilis infestat renes,
Præcordiisque fixa damnosùm spirat ;
Nec id pepercit impia quòd tu Romano
Tam cultus ore Lesbium condis melos.
O dulce divûm munus, O Salus, Hebes
Germana! Tuque, Phæbe ! morborum terror,
Pythone cæso, sive tu magis Pæan
Libenter audis, hic tuus sacerdos est.
Querceta Fauni, vosque rore vinoso
Colles benigni, mitis Evandri sedes,
Siquid salubre vallibus frondet vestris,
Levamen ægro ferte certatim vati.
Sic ille charis redditus rursùm Musis
Vicina dulci prata mulcebit cantu.
Ipse inter atros emirabitur lucos
Numa, ubi beatum degit otium æternum,
Suam reclinis semper Ægeriam spectans ;
Tumidusque et ipse Tibris, hinc delinitus,
Spei favebit annuæ colonorum ;
Nec in sepulchris ibit obsessum reges,
Nimiùm sinistro laxus irruens loro ;
Sed fræna meliùs temperabit undarum,

40 Adusque curvi salsa regna Portumni.

30

MANSUS.

Joannes Baptista Mansus, Marchio Villensis, vir ingenii laude, tum literarum studio, nec non et bellicâ virtute, apud Italos clarus in primis

Ad quem Torquati Tassi Dialogus extat de Amicitiâ scriptus; erat enim Tassi amicissimus : ab quo etiam inter Campaniæ principes celebratur, in illo poemate cui titulus GERUSALEMME CONQUISTATA,

est.

lib. 20.

Fra cavalier magnanimi e cortesi

Risplende il Manso Is authorem, Neapoli commorantem, summâ benevolentiâ prosecutus est,

multaque ei detulit humanitatis officia. Ad hunc itaque hospes ille, antequam ab eâ urbe discederet, ut ne ingratum se ostenderet, hoc carmen inisit.

IO

HÆC quoque, Manse, tuæ meditantur carmina laudi
Pierides ; tibi, Manse, choro notissime Phobi,
Quandoquidem ille alium haud æquo est dignatus

honore,
Post Galli cineres, et Mecænatis Hetrusci.
Tu quoque, si nostræ tantum valet aura Camænæ,
Victrices hederas inter laurosque sedebis.

Te pridem magno felix concordia Tasso
Junxit, et æternis inscripsit nomina chartis.
Mox tibi dulciloquum non inscia Musa Marinum
Tradidit ; ille tuum dici se gaudet alumnum,
Dum canit Assyrios divûm prolixus amores,
Mollis et Ausonias stupefecit carmine nymphas.
Ille itidem moriens tibi soli debita vates
Ossa, tibi soli, supremaque vota reliquit :
Nec Manes pietas tua chara fefellit amici ;
Vidimus arridentem operoso ex ære poetam.
Nec satis hoc visum est in utrumque, et nec pia cessant
Officia in tumulo ; cupis integros rapere Orco,
Quà potes, atque avidas Parcarum eludere leges :
Amborum genus, et variâ sub sorte peractam
Describis vitam, moresque, et dona Minervæ ;
Æmulus illius Mycalen qui natus ad altam

20

« 이전계속 »