페이지 이미지
PDF
ePub

XXVII.

Ω. Αρ' ήριπές κευθμώνα; κάς σκότον κενόν ;
Α. ώς εν καταρραγέντι Καυκάσω νέφει

πίτνει τις, εμβρόντητά τ' αετός πτερα
δίνη θυέλλων εμπλακείς, τά τ' όμματα
τα πρόσθεν ου μεμυκόθ' ηλίου βολαίς
αργή τυφλωθείς αστραπή βαρεία δε
βάλλει χάλαζα σωμαγωνισθεν πόνω:
το δ' αυ τελευτων πρηνές ήριπεν βία,
ύπερθεν εμπεπηγός αιθρίω κρυεϊ.

XXVIII.

O FRIEND, it seems, when first our lives begin,
When we, fresh mariners, first hoist the sail,
On favouring seas by favouring breezes borne,
As though the bark of our felicity
Could never be ornately trimmed enough,
Nor be enough full-freighted with delights;
As though each thing we wanted were a wrong
Done to us;—so we loosen from the land.
But what another lesson will anon
Be learned ; and of them who claimed so much,
Deeming it all too little for their needs,
Some will be thankful if one broken plank
Of all their tempest-shattered bark remain,
Bearing them up above the salt-sea foam
Of this world's infelicity to shore.

XXVIII.

"Όταν γάρ, ώς έoικο, αφορμώντες βίου ημείς το πρώτον, ως κυβέρνηται νέοι, αρώμεθ' ίστι, ουρίαν πόντου πλάκα υπ' ουρίαις πνοαϊσιν εξανηγμένοι, μέλλει τα καλλωπίσματόλβίας σκαφής χή ναύν γεμίζουσ' ουκέτ' αρκέσειν χλιδή: ως πάνθ', όσώνπερ ενδεείς πεφύκαμεν, ατιμίαν έχοντα πλεονέκτη φρενί: τοιαύτα δή φρονούντες εξορμώμεθα: οίαν δε γνώμην, ώγαθ', εκμαθήσομεν νέαν μεταλλαξάντες εν χρόνω φυσίν: οι γάρ ποτ' ήξιώμεθ' εκ πολλής ύβρεως χρέος τοσούτον και τόδ' εξάρκον μόγις προς εσχάτων δή: στερκτέον χρείων τινί ναός ραγείσης είπερ εξ ερειπίων αλλ' εν περίεστι κωπίoν σεσωσμένον, εφ' ώ σαλεύον οίδμα ναυστολών άλος ες γην δύσομβρον έξαλύξεται μόρον.

XXIX.

Nox erat, et placidum carpebant fessa soporem
Corpora per terras: sylvæque et sæva quiêrant
Æquora : quum medio volvuntur sidera lapsu ;
Quum tacet omnis ager, pecudes, pictæque volucres,
Quæque lacus late liquidos, quæque ardua dumis
Rura tenent, somno positæ sub nocte silenti,
Lenibant curas, et membra oblita laborum.
At non infelix animi Phænissa : nec unquam
Solvitur in somnos, oculisve aut pectore noctem
Accipit ; ingeminant curæ, rursusque resurgens
Sævit amor, magnoque irarum Auctuat æstu.

Sic adeo insistit, secumque ita corde volutat: En! quid ago? rursusne procos irrisa priores Experiar, Nomadumque petam connubia supplex, Quos ego sim toties jam dedignata maritos ? Iliacas igitur classes, atque uitima Teucrûm

XXIX.

TRANSLATION FROM THE FOURTH ÆNEID

OF VIRGIL.

'Twas Night, and creatures of the land and deep
Drank the sweet slumber that the weary sleep.
Now sinks the strife of wood and raging ocean,
Stars in high zenith wheel with noiseless motion.
No voice is heard upon the silent wold
From plumaged birds, or from the slumbering fold :
Whoe'er the tenants of wide gleaming lake,
Or the dark shadows of the bosky brake,
Couched in deep sleep beneath night's canopy,
And lulled to sweet forgetfulness they lie.
But not the poor Phænician. Night's still call
Charıs not her eyelids, or her bosom's thrall ;
Back on her heart redoubled passions roll,
And Love's returning current floods her soul.

Thus she began and communed with her woe:
Ah! wretch deluded, whither shall I go?
Make trial now of those I scorned to wed,
And sue the honour of a Wanderer's bed!
Ah no! embark amidst the crews of Troy,

« 이전계속 »