페이지 이미지
PDF
ePub

Prometheus.

Ουκ αμπνοή τις, ου μεταλλαγή πόνων,
ουκ ελπίς· αλλ' έθ' ούμός αντέχει βίος
και μην πέδον γης τήσδ' όμως μαρτύρομαι
οίων όρειοι πρώνες ήσθηνται κακών
και τον πανόπτην τόνδε δέρκεσθαι καλώ
εν ουρανώ φλέγοντος ηλίου κύκλον,
και πόντον εύδοντή ζάλη κινούμενον
αείρρυτον μόρφωμα των άνω τόπων
ένερθ' αναπτυχθέντα μών εμάς δύας
και κώφ' όμως τα κύματουκ ακήκουν;
& ά· έα έα.
αιει μαραίνει μ' άλγος ουκ ανασχετόν.
λόγχαις ατρύτοις ώς, εφέρπουσαι λάθρα,
κρυσταλλοπηγές μ' αΐδε κεντούσιν ροαι
δεσμοί δε παχνωθέντες ως πυρός γνάθω
δάπτουσ' ες ήπαρ σάρκας έκθοινώμενοι
Ζεύ, σος δ' αμύσσει καρδίαν πτηνός κύων
ίω μιαίνων χείλος αιματοσταγές
των σων ρέοντι κούκ αποικείων γνάθων.
όψεις δ' άμορφοι πολυπλανείς φοιτώσ' αεί,
τα σμέρδν' ονείρων δυσπρόσοπτα φάσματα,
επεγγελώσαι τοϊς δ' ένερθε δαίμοσιν,
οι γήν σαλεύουσ', έλκέων φονορρύτων
πέδας αποσπών διατόρους εντέλλεται.

Ε. Μ. C.

Tragoedorum Certamen ambigvum. αστε θεόν, σέβομέν σε μέγ έξοχον, "Αγγλε, τραγωδών: πως δε καλώ σ' άλλου δεύτερον, ώ Σόφοκλες;

H. A. J. M.

Hektor's Abschied.

3. Will sich Hektor ewig von mir wenden,

Wo Achill mit den unnahbar'n Händen
Dem Patroklus schrecklich Opfer bringt?
Wer wird künftig deinen Kleinen Ihren
Speere werfen und die Götter ehren,
Wenn der finstre Drkus dich verschlingt?

H. Theures Weib, gebiete deinen Thränen;

Nach der Feldschlacht ist mein feurig Schnen,
Diese Arme schützen Pergamus.
Kämpfend für den heilgen Herd der Götter
Fall' ich, und des Vaterlandes Retter
Steig' ich nieder zu dem styg'schen Fluß.

A. Nimmer lausch' id) deiner Waffen Stalle,

Müßig liegt dein Eisen in der Halle,
Priam's großer Heldenstamm verdirbt.
Du wirst hingeh'n, wo kein Tag mehr scheinet,
Der Cocytus durch die Wüsten weinet,
Deine Liebe in dem Lethe stirbt.

H. All mein Sehnen will ich, all mein Denken,

Šn des Lethe stillen Strom versenken,
Aber meine Liebe nicht.
Horch! der Wilde tobt schon an den Mauern,
Gürte mir das Schwert um, 1,75 das Trauern!
Hektors Liebe stirbt im Lethe nicht.

SCHILLER.

Hector et Andromache.

A. Ergo non rediturus ibit Hector

Qva diris operans sacris Achilles
Patrocli satiat cruore manes ?
Heu qvis tum pueros tuos docebit
Hastam coniicere et deos vereri,
Qvom te nigra palus vorarit Orci ?

H. Qvin fletum cohibes, amata conjux ?

Ardor me rapit acer ad duellum:
Nostri Pergama sustinent lacerti.
Propugnans veterum sacella divun
Obcumbo, et patriae salutis auctor
Demittor Stygio beatus amni.

A. Nunqvam nota crepant mihi arına : in aula

Pendet lancea deses; inclutamqve
Sternit Priamidum ruina gentem.
Ibis qvo neqve lux adit diei, ,
Cocytusqve ululans meat, tuumqve
Lethaei latices tegunt amorem.

H. Qvidqvid mens agitat, cupit, laborat,

Hoc Lethaea premet qvies ; amorem
Lethe nulla meum vorare pollet.
Audin', moenibus instat illa Erinys:
Ferro hoc cinge latus. Qvid usqve ploras ?
Lethaeis amat Hector in tenebris.

K.

I saw thee weep.

I saw thee weep— the big bright tear

Came o'er that eye of blue;
And then methought it did appear

A violet dropping dew:
I saw thee smile — the sapphire's blaze

Beside thee ceased to shine;
It could not match the living rays

That fill'd that glance of thine.

As clouds from yonder sun receive

A deep and mellow die,
Which scarce the shade of coming eve

Can banish from the sky;
Those smiles into the moodiest mind

Their own pure joy impart;
Their sunshine leaves a glow behind

That lightens o'er the heart.

BYRON.

The Imitator.

An arrow from a bow just shot,
Flew upward to heaven's canopy,
And cried, with pompous self-conceit,
To the king eagle, scornfully,
Look here !-I can as high as thou,
And, towards the sun, even higher sail !
The eagle smiled, and said, O fool,
What do thy borrowed plumes avail ?
By others' strength thou dost ascend,
But by thyself dost downward tend.

MACHLER.

Δακρυόεν γελάοισα. .

Te vidi, mea, flere, Chloe, lacrumisqve madere

Lumina caeruleo splendidiora polo :
Blanditias tristes mirans, Sic mane, putavi,

Lucenti violae rore micare solent.
Vidi iterum risus: coram ridente subacti

Sapphiri radios deposuere suos.
Non locus est gemmis, ubi talis fulgor ocelli

Spirat, et ingenuo vivus in ore decor.
Nam veluti nimbos inter nitet aethere Phoebus,

Nec propria nubes luce rubere facit; Qvae vel adhuc servant roseae vestigia flammae,

Qvom tenebras pulso nox trahit atra die: Sic subeunt illi tristissima pectora risus,

Sic dant laetitiam maesta per ora novam. Risus abit: menti superest ridentis imago, Tristitiae memorem nec sinit esse suae.

W. E. E.

Stulta Superbia.

Qvom tetigit nubes arcu modo missa sagitta,

Sic avium vano provocat ore ducem :
En, aqvila, in superas ego te sublimior auras

Conreptus Phoebo iam propiore fruor.
Huic avis inridens inqvit: Vanissima rerum,

Qvid te sumta brevi tempore penna iuvat? Scandis ad aetherias alienis viribus arces;

Ad terram proprio pondere lapsa ruis.

K.

« 이전계속 »